 |
Rezerwat Ruskie Góry
fot. J. B. Parusel |
|
|
 |
Rezerwat
Ruskie Góry
fot. J. B. Parusel |
|
|
|
Leśny rezerwat przyrody Ruskie Góry
zlokalizowany jest w południowo-wschodniej części Wyżyny
Częstochowskiej, w gminie Pilica, na południowy-zachód od
miejscowości Złożeniec. Został utworzony na powierzchni 153,65 ha,
mocą rozporządzenia nr 38/2000 wojewody śląskiego z dnia 10
października 2000 roku (Dz. U. Woj. Śl. nr 39 z dnia
20.10.2000 r.). Celem ochrony jest zachowanie ze względów
naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych, płatów żyznej buczyny
sudeckiej i jaworzyny górskiej. Rezerwat położony jest w
granicach Parku Orlich Gniazd.
Części wschodnia i zachodnia rezerwatu różnią się pod względem
rzeźby terenu. Zdecydowanie intensywniej jest urzeźbiona zachodnia
część, gdzie głównym elementem morfologicznym jest ciąg ostańców
wapiennych. Wyróżniającymi się formami skałkowymi w partiach
szczytowych ostańców są strome ściany skalne. We wschodniej części
dominują łagodne wapienne grzbiety, rozcięte przez sieć suchych
dolinek erozyjno-denudacyjnych o różnej wielkości. Niektóre z
nich są szerokie i płytkie, inne - wąskie, głębokie o stromych
zboczach.
Na obszarze rezerwatu wyróżniono 7 zespołów roślinnych,
w tym 5 leśnych. Są to: żyzna buczyna sudecka, kwaśna
buczyna niżowa, ciepłolubna buczyna storczykowa, jaworzyna górska,
świeży bór sosnowy oraz dwa nieleśne zbiorowiska dywanowe.
Odnotowano tutaj 232 gatunki roślin naczyniowych, 62 gatunki
mszaków oraz 27 gatunków grzybów kapeluszowych. Stwierdzono
23 gatunki roślin objętych ochroną ścisłą, jak: dziewięćsił
bezłodygowy, goryczuszka gorzkawa, goryczuszka orzęsiona, języcznik
zwyczajny, lilia złotogłów, naparstnica zwyczajna, orlik
pospolity, paprotka zwyczajna, pomocnik baldaszkowy, rojnik
pospolity, śnieżyczka przebiśnieg, wawrzynek wilczełyko, widłak
goździsty oraz storczyki - buławnik czerwony, buławnik
mieczolistny, buławnik wielkokwiatowy, gnieźnik leśny, kruszczyk
rdzawoczerwony, kruszczyk szerokolistny, podkolan biały, storzan
belistny, wyblin jednolistny i żłobik koralowaty. Spośród
wymienionych roślin na szczególną uwagę zasługuje języcznik
zwyczajny (górski gatunek paproci, na niżu występujący głównie
na Wyżynie Krakowsko-Częstochowskiej, w rezerwacie rośnie na
ocienionych i masywnych ścianach skalnych) oraz ginące w skali
kraju storczyki, zamieszczone w Czerwonej
księdze roślin - buławnik czerwony, storzan bezlistny
oraz wyblin jednolistny. Rośnie tu także 8 gatunków roślin
objętych ochroną częściową - barwinek pospolity, bluszcz
pospolity, kalina koralowa, konwalia majowa, kopytnik pospolity,
kruszyna pospolita, marzanka wonna i pierwiosnka wyniosła. Osobliwością
florystyczną rezerwatu jest najobfitsze stanowisko przetacznika górskiego
(rośliny górskiej, rzadkiej na niżu polskim) na obszarze środkowej
części Wyżyny Krakowsko-Wieluńskiej.
Świat zwierząt rezerwatu Ruskie Góry, z wyjątkiem awifauny,
nie podlegał szczegółowym badaniom. Odnotowano tu, objęte ochroną
ścisłą, chrząszcze z rodziny biegaczowatych, jak: biegacz
fioletowy, biegacz gajowy, biegacz skórzasty i gładki. Fauna
zwierząt kręgowych reprezentowana jest przez 2 gatunki płazów
- ropuchę szarą i żabę trawną, 2 gatunki gadów -
jaszczurkę zwinkę i padalca zwyczajnego, 17 gatunków ssaków
(m.in. jeż wschodni, kret, łasica łaska, ryjówka aksamitna, ryjówka
malutka, wiewiórka, tchórz, zębiełek białawy) oraz 42 gatunki
ptaków. Szczegółowe badania awifauny wykazały 34 gatunki
ptaków lęgowych (1/3 gnieżdżących się ptaków to dziuplaki)
oraz 8 zalatujących. W bogatym zespole ptaków wyróżniają
się gatunki rzadkie, wykorzystujące podczas pory lęgowej
dziuplaste drzewa, jak: gołąb siniak, pleszka i muchołówka mała.
Pozostałe, interesujące lęgowe gatunki to: dzięcioł czarny,
puszczyk, muchołówka żałobna, muchołówka szara, świstunka i
wilga. Spośród rzadkich ptaków nielęgowych do rezerwatu zalatują:
dzięcioł zielony, muchołówka białoszyja i orzechówka.
Wyjątkowe walory przyrodniczo-krajobrazowe Ruskich Gór, m.in.
nagromadzenie osobliwości geomorfologicznych oraz florystycznych, w
pełni zasługują na ochronę w formie rezerwatu
przyrody.
Materiał strony opracowano 22 lutego 2005 roku.
Autor opracowania: A. Henel. |