| Wśród zbiorowisk nieleśnych znaczny
udział mają zbiorowiska wodne i szuwarowe oraz łąki. We florze
parku na uwagę zasługuje występowanie ponad 100 gatunków roślin
rzadkich i chronionych. Do szczególnie cennych należą m.in.: długosz
królewski, cebulica dwulistna, kotewka orzech wodny, salwinia pływająca
- gatunki bardzo rzadkie w skali regionu, posiadające tu swoje
centrum występowania, oraz zagrożone w skali kraju - nadwodnik trójpręcikowy
i nadwodnik sześciopręcikowy. Osobliwością florystyczną jest
bardzo rzadki gatunek storczyka - kruszczyk połabski, który w leśnej
części rezerwatu Łężczok ma jedno z ośmiu stanowisk w
Polsce.
Duża ilość zbiorników wodnych oraz otaczające je rozległe
kompleksy leśne stwarzają dogodne warunki dla ptaków lęgowych i
przelotnych. Na terenie parku stwierdzono występowanie 154 gatunków
ptaków lęgowych. Spośród ptaków uznanych za zagrożone w skali
kraju i ujętych w Polskiej
czerwonej księdze zwierząt gnieżdżą się tutaj: bielik,
bąk, bączek, hełmiatka, zielonka i podróżniczek. Inne zasługujące
na uwagę rzadkie gatunki ptaków, przystępujące tutaj do lęgu to
m.in.: bocian czarny, błotniak stawowy, kropiatka, derkacz, żuraw,
rybitwa rzeczna, rybitwa czarna, zimorodek, dzięcioł zielonosiwy,
dzięcioł średni, lelek, świergotek polny, jarzębatka, muchołówka
mała oraz muchołówka białoszyja. Bardzo ważnym miejscem
odpoczynku dla ptaków przelotnych są stawy w rezerwacie Łężczok.
Szczególnie licznie pojawiają się tu podczas wędrówki wiosennej
i jesiennej: gęsi zbożowe i gęsi białoczelne.
Herpetofauna parku reprezentowana jest przez 14 gatunków płazów
i 5 gatunków gadów. Występują tutaj tak rzadkie płazy,
jak: traszka grzebieniasta, kumak nizinny, grzebiuszka ziemna,
ropucha paskówka, ropucha zielona i rzekotka drzewna.
Przedstawicielami gadów są: żmija zygzakowata, zaskroniec
zwyczajny, padalec zwyczajny oraz jaszczurki - zwinka i żyworódka.
Na obszarze parku odnotowano 50 gatunków ssaków, w tym 13 gatunków
nietoperzy (na 22 stwierdzone w kraju). Szczególnie cenne gatunki
to: bóbr, wydra, popielica, koszatka oraz nietoperze - borowiaczek,
mopek i nocek duży.
W faunie bezkręgowców wyróżniają się gatunki owadów związane
ze starymi, obumierającymi dębami. Są to, podlegające ochronie
ścisłej, chrząszcze - kozioróg dębosz z rodziny kózkowatych
oraz pachnica dębowa z rodziny żukowatych.
Na terenie parku istnieje rezerwat
przyrody Łężczok, obejmujący zespół stawów rybnych
wraz z otaczającymi je lasami łęgowymi i grądowymi oraz 51 pomników
przyrody ożywionej i 1 pomnik
przyrody nieożywionej - głaz narzutowy. W celu zachowania
walorów przyrodniczych i krajobrazowych parku, wytypowano do objęcia
ochroną w formie rezerwatu oraz użytków ekologicznych
najcenniejsze przyrodniczo obszary. Należy tu wymienić m.in.
projektowany rezerwat przyrody Głębokie Doły położony między
Książenicami i Ochojcem, który jest enklawą naturalnych lasów
liściastych, wśród dominujących na Płaskowyżu Rybnickim lasów
sosnowych, oraz projektowane użytki
ekologiczne: Meandry rzeki Rudy poniżej Rybnika Stodół,
Kencerz między Gotartowicami i Żorami, Starorzecze przy
klasztorze w Rudach oraz łąki trzęślicowe w Małej Nędzy i
w Lyskach - jedyne w parku naturalne stanowiska kosaćca
syberyjskiego.
Bezpośrednio ze strony można pobrać artykuły, które ukazały
się w kwartalniku Przyroda Górnego Śląska, wydawanym
przez Centrum Dziedzictwa Przyrody Górnego Śląska:
- Adam Kuczera, Jan Maciej Waga Park Krajobrazowy
"Cysterskie Kompozycje Krajobrazowe Rud Wielkich" ma
już pięć lat. Przyroda Górnego Śląska nr 13/1998
(
PDF (421 KB)),
- Anna Jęczmienna Ocena stanu środowiska parku
krajobrazowego "Cysterskie Kompozycje Krajobrazowe Rud
Wielkich" metodami bioindykacyjnymi. Przyroda Górnego
Śląska nr 29/2002 (
PDF (167 KB)),
- Jan Maciej Waga Świadectwo dawnych działań
proekologicznych w parku krajobrazowym "Cysterskie
Kompozycje Krajobrazowe Rud Wielkich" - w 10. rocznicę
jego utworzenia. Przyroda Górnego Śląska nr 33/2003
(
PDF (360 KB)).
Do przeglądania i drukowania dokumentów w
formacie PDF
można użyć m.in. dostępnego bezpłatnie programu Adobe
Acrobat Reader.
Materiał strony opracowano 15 marca 2004 roku.
Autorzy opracowania: A. Henel, R. Bula. |