W skład ostoi wchodzą łagodne wzniesienia zbudowane ze skał jurajskich, poprzecinane dolinami pochodzenia erozyjno-denudacyjnego. Na grzbietach wzniesień znajdują się liczne ostańce wapienne z roślinnością naskalną, w większości otoczone lasami liściastymi. Są to głównie buczyny: sudecka, storczykowa i kwaśna buczyna niżowa oraz jaworzyna górska. Nad ciekami fragmentarycznie występują lasy łęgowe. Na terenach wylesionych, ostańcom wapiennym towarzyszą bogate florystycznie murawy kserotermiczne.

Sieć rzeczna jest wykształcona słabo. W strefie kontaktowej utworów jurajskich i czwartorzędowych osadów piaszczystych wypływają nieliczne źródła. W jednym z nich usytuowane jest zastępcze stanowisko endemicznego gatunku - warzuchy polskiej, w którym roślina ta dobrze się rozwija. W skrasowiałych skałach wapiennych często spotkać można jaskinie z bogatą szatą naciekową, w których zimują nietoperze (w tym gatunki z załącznika II Dyrektywy Siedliskowej - nocek duży, nocek łydkowłosy, podkowiec mały).

Ostoja Środkowojurajska

Na obszarze ostoi występuje 17 siedlisk z załącznika I Dyrektywy Siedliskowej, w tym 3 priorytetowe. Ostoja jest również miejscem występowania 8 gatunków ptaków z załącznika I Dyrektywy Ptasiej (należą do nich: dzięcioł czarny, dzięcioł średni, dzięcioł zielonosiwy, gąsiorek, jarzębatka, lerka, muchołówka mała, ortolan) oraz dużej liczby rzadkich i chronionych gatunków roślin i zwierząt.

Typy siedlisk przyrodniczych z załącznika I Dyrektywy Siedliskowej

Gatunki roślin i zwierząt z załącznika II Dyrektywy Siedliskowej

Mapę opracowaną przez Centrum Informacji o Środowisku UNEP / GRID - Warszawa wykorzystano za zgodą Ministerstwa Środowiska. Materiał strony opracowano 26 stycznia 2004 roku. Autor opracowania: A. Wower, R. Bula.